Browse Items (18164 total)

พืชสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งที่กำลังจะถูกกล่าวถึงต่อไปนี้ เป็นสมุนไพรที่รู้จักกันมายาวนาน และได้รับการเผยแพร่จนเป็นที่นิยมกันมาก ทว่าเบื้องลึกของสมุนไพรชนิดนี้หรือเรื่องราวต่างๆ อีกมากมายที่ยังไม่ถูกกล่าวถึงยังมีอีกมาเช่นกัน กับ “เจียวกู่หลาน” หรือในคำไทยที่ใช้เรียกชื่อกันว่า “ปัญจขันธ์” เจียวกู่หลาน ได้รับฉายาว่า “สมุนไพรอมตะ” ที่บ่งบอกได้ถึงสรรพคุณเป็นอย่างดีมีผลต่อระบบต่างๆของร่ายการ อาทิ การสร้างกล้ามเนื้อ ระบบภูมิคุ้มกัน การเผาผลาญ ระบบประสาท ต้านอนุมูลอิสระ ระดับน้ำตาลในเลือด ปรับความดันโลหิต และลดไขมัน เป็นต้น

พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ เจ้าพัฒนา ณ ลำพูน ณ สุสานบ้านหลวย จังหวัดลำพูน วันที่ 18 มิถุนายน 2512

เจาะอารยธรรมโบราณ ขอมพันปี

"เกร็ดเรื่องราวเกี่ยวกับ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ นี้ เป็นสิ่งที่
คนไทยทุกคนอาจทราบมาบ้างไม่มากก็น้อย และการที่สำนักพิมพ์ได้จัด-ทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา ก็เพื่อที่จะส่งเสริมให้คนไทยนั้นได้มีโอกาสร่วมกันแสดงความจงรักภักดีรักในพระราชวงศ์ทุกพระองค์
โดยเฉพาะ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ “เจ้าหญิงนักพัฒนา”
ผู้ทรงงานอันมีคุณประโยชน์ต่อประเทศไทยมาอย่างยาวนานหลายทศวรรษไม่ว่าจะเป็นงานด้านการพัฒนาประเทศ งานด้านการศึกษา งานด้านสังคม-สงเคราะห์ และงานด้านต่างๆ อย่างนับไม่ถ้วน ซึ่งนำมาซึ่งความปลาบปลื้มยินดีของประชาชนชาวไทยทุกคนในการเสียสละส่วนพระองค์ และเนื่อง-ด้วยพระมหากรุณาหาที่สุดมิได้นี้ ทางสำนักพิมพ์จึงขอพระบรมราชานุญาต
จัดทำหนังสือเล่มนี้ ซึ่งถือเป็นการเผยแพร่คุณงามความดีของพระองค์ให้
กระจายแผ่ไพศาลไปยิ่งๆ ขึ้น"

“อย่างไม่ต้องสนใจว่านี่คือวีรบุรุษในประวัติศาสตร์ชาติไทย หรือคนทรยศในสายตาชาวเขมร ทว่าสิ่งหนึ่งที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้คือ ลูกชายคนนี้เป็น “คนจริง” เมื่อปักใจว่าจะอยู่ข้างสยามเขาก็จะยอมทิ้งถิ่นฐานบ้านช่องที่ตั้งมั่นมาแต่ชั้นบรรพบุรุษนับร้อยปี มาตั้งต้นใหม่ที่ชายขอบพระราชอาณาจักรด้านบูรพา ริมฝั่งแม่น้ำปราจีนบุรีซึ่งเวลานั้นยังเป็นป่ารกชัฏห่างไกลจากพระนคร ทิ้งคฤหาสน์สไตร์ยุโรปอันหรูหราที่เพิ่งสร้างใหม่ยังไม่ทันได้เข้าอยู่ไว้กับถิ่นเดิมเมื่อมาถิ่นใหม่เขาก็ลงทุนปลูกตึกแบบเดียวกันขึ้นใหม่อีกหลัง โดยหวังว่าจะใช้สำหรับการรับเสด็จเท่านั้น เมื่อกองทัพอากาศไทยยุคก่อตั้งเริ่มมีการจัดซื้อเครื่องบินรบมาใช้ เขาก็ใช้เงินส่วนตัวซื้อเครื่องบินลำหนึ่งบริจาคให้กองทัพ คนรวยนั้นมีอยู่ในทุกชาติ แต่คนรวยที่ยอมทุ่มเททรัพย์สินส่วนตัวเพื่อชาตินั้นมีอยู่ไม่มาก คนจริงเท่านั้นที่จะทำอย่างนั้นได้ และด้วยความเป็นคนจริงนี้ ที่ทำให้ทุกวันนี้นาม เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม) ยังไม่สูญหายไปกับสายลมกาลเวลา...”