จารึกวัดมเหยงค์

Title

จารึกวัดมเหยงค์

Subject

จารึก

Creator

สำนักหอสมุดแห่งชาติ

Publisher

สำนักหอสมุดแห่งชาติ

บัญชี/ทะเบียนวัตถุ

นศ.10 ในประชุมศิลาจารึกสยามภาคที่ 2 พ.ศ. 2472 กำหนดเป็นหลักที่ 27 ใน Inscriptions du Cambodge กำหนดเป็นหลักที่ K.407

ขนาดวัตถุ

กว้าง 58 ซม. ยาว 112 ซม. หนา 11 ซม.

อักษร

อักษร ปัลลวะ
ภาษา สันสกฤต

จารึกอักษร

จำนวน 1 ด้าน มี 6 บรรทัด
วัตถุจารึก ศิลาสีดำ
ลักษณะวัตถุ แผ่นสี่เหลี่ยม ชำรุดมีรอยหักด้านข้างขวา ซ้ายทั้งสองข้าง

พบเมื่อ

ประมาณ พ.ศ.2466

ศักราช

พุทธศตวรรษที่ 12 – 13

สถานที่พบ

วัดมเหยงค์ จังหวัดนครศรีธรรมราช

ผู้พบ

ไม่ปรากฏหลักฐาน

ปัจจุบันอยู่ที่

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพฯ

พิมพ์เผยแพร่

ในประชุมศิลาจารึกสยาม ภาคที่2 พ.ศ.2472 สยามอังเซียง (Siam ancien) ของฟูรเนอโร (Fournereau) ซึ่งมองสิเออร์ บาร์ถ (A.Barth) เป็นผู้แปล และจารึกในประเทศไทย เล่ม1 พ.ศ.2529

ประวัติ

ศิลาจารึกหลักนี้ ได้มาจากวัดมเหยงค์ จังหวัดนครศรีธรรมราช เมื่อแรกเคลื่อนย้ายเข้ากรุงเทพฯ มาอยู่ที่วัดบวรนิเวศวิหาร ตั้งแต่เมื่อใดนั้นไม่ทราบชัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2466 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้รับสั่งให้ย้ายมาเก็บรักษาในหอพระสมุดสำหรับพระนครพร้อมๆ กับจารึกอื่นๆ ซึ่งเคยอยู่ที่วัดบวรนิเวศฯนั้น ซึ่งแต่เดิมสถานที่ตั้งแสดงจารึกอยู่ในท้องพระโรงพระที่นั่งศิวโมกขพิมาน บริเวณพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ต่อมาในปี 2509 หอสมุดแห่งชาติย้ายมาอยู่อาคารใหม่ ที่ท่าวาสุกรี อาคารเก่าที่หอพระสมุดวชิราวุธจึงว่าง ประกอบกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ต้องการใช้พระที่นั่งศิวโมกขพิมานจัดแสดงพิพิธภัณฑ์ก่อนประวัติศาสตร์ ใน พ.ศ. 2510 จึงได้ย้ายจารึกซึ่งจัดแสดงอยู่ในพระที่นั่งศิวโมกขพิมานไปเก็บรักษาไว้ที่อาคารหอพระสมุดวชิราวุธ คือ ตึกถาวรวัตถุข้างวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์นั่นเอง ในปี พ.ศ. 2521 กรมศิลปากรมีความประสงค์จะให้จารึก ซึ่งจัดไว้เป็นโบราณวัตถุได้อยู่ในความรับผิดชอบของกองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตามกฎหมาย จึงได้ย้ายจารึกส่วนใหญ่รวมทั้งศิลาจารึกวัดมเหยงค์ไปเก็บรักษาและตั้งแสดงในหมู่พระวิมาน ห้องอุตราภิมุขในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร จนถึงปัจจุบัน เมื่อพิมพ์เผยแพร่ในประชุมศิลาจารึกสยามภาคที่ 2 ใช้ชื่อว่า หลักที่ 27 ศิลาจารึกวัดมเหยงค์